Kentleri: Alucra, Bulancak, Çamoluk, Çanakçı, Dereli, Doğankent, Espiye, Eynesil, Görele, Güce, Keşap, Piraziz, Tirebolu, Şebinkarahisar, Yağlıdere

Bölgenin adı ilk olarak Hitit kaynaklarında yer almıştır. Eski Yunan tarihçisi Ksenefon " Sinop'tan Kerasos'a yürüyerek 13 günde gidilir." diye yazar. Buna göre Kerasos'un bugünkü Giresun ya da yakınlarında bir yer olduğu sanılmaktadır. Kerasos'un kiraz ağacından geldiği, bir başka görüşte ise boynuz anlamına gelen Keras'tan kaynaklandığı zannedilmektedir.

Giresun, Anadolu'nun arkeolojik araştırmaya en az konu olmuş illerinden biridir. Bu nedenle Giresun'da yazılı tarih öncesi dönemleri aydınlatılacak bilgi bulunmamaktadır. Yöre tarihine ilişkin ilk bilgilere Hititler Döneminde rastlanmaktadır. Ancak bu bilgileri içeren yazılı Hitit kaynaklarının sayısı da oldukça sınırlıdır.

Doğudan Trabzon ve Gümüşhane,güneyden Erzincan,güneybatıdan Sivas batıdan ise Ordu iliyle sınırlanmış durumdadır. Kuzeyde ise Karadeniz'le çevrilidir.

Doğu Karadeniz Bölgesi'nde yer alan Giresun bir yarımada üzerine kurulmuştur. Giresun, Anadolu'nun kuzeydoğusunda, yeşille mavinin kucaklaştığı Karadeniz'in inci kentlerinden birisidir. Doğal ve tarihi değerler açısından turizme oldukça elverişli bulunan Giresun'un bakir ormanları, yaylaları ve akarsuları ilgi çekicidir.

İl toprağının %94'ü dağlarla kaplıdır. İldeki dağların yüksek kesimlerinde,orman sınırı üzerinde çayırlarla kaplı verimli yaylalar vardır. Ovalar ise Karadeniz kıyı şeridine sıkışmış durumdadır. Dağlar kıyıya paralel uzanır. İç Anadolu'ya güç geçit veren bu dağlar, kıyıdan 2000' m. yükseltiye dek zengin bir orman örtüsü ile kaplıdır.

Giresun ilinde yaylalık alanlar, Giresun Dağlarının doğusundaki Gavur (Balaban) Dağlarından batıya doğru Karagöl Dağlarına tek bir kuşak biçiminde uzanır. Bu yaylalar yaz-kış yeşilliğini koruyabilen "Alpin" çayırlarıyla kaplıdır. İldeki başlıca yaylalar;Kulakkaya, Tamzara, Tamdere, Karagöl, Sağrak Gölü, Kümbet, Bektaş ve Semen'dir.

Giresun ili maden varlığı bakımından zengindir. Maden varlığının önemli bölümünü bakır ile bakır-çinko-kurşun karışımı damarlar oluşturmaktadır. Bir başka maden de Dereli ve Görele ilçelerinde saptanan demirdir.

Giresun doğal güzellikleri bakımından Karadeniz Bölgesinin önemli merkezlerinden biridir. Zengin orman dokusu özellikle orman içi dinlenme yerlerinin düzenlenmesine olanak vermiştir. Bunun dışında ildeki bir çok tarihsel yapıt ve fındıklıklar mesire yeri olarak kullanılmaktadır.

Halkın temel gelir kaynağı fındık ve tarımdır. Dünyanın en kaliteli fındığı Giresun'da yetişir ve ortalama fındık üretimi 300-320 bin tondur. Fındık iç piyasada tüketildiği gibi en önemli ihraç ürünüdür. Fındığı işleyen özel fabrikaların dışında Fiskobirlik Entegre Tesisleri'nde -çok miktarda fındık işlenmektedir.

Halk kendi ihtiyaçlarını karşılayacak kadar kendi topraklarında mısır, buğday,arpa,fasulye,mercimek ve nohut üretmektedir. Alucra ve Şebinkarahisar ilçelerinde yetiştirilen buğday ve arpanın fazlası satışa çıkarılır. Endüstri bitkisi olarak çay, patates, tütün, kenevir ve yumru bitkilerden sarımsak ve soğan yetiştirilir.

Nispî nemin yüksek ve güneşlemenin az olması nedeniyle toplu bağ tesis etmek mümkün olmamaktadır. Buna karşılık vitis babruşka türü asmaları, fındık ve mısır tarlalarındaki meyveli ve meyvesiz ağaçlara sardırılarak önemsiz miktarlarda yetiştirilmektedir.

Kümes hayvanlarından yalnız tavuk yetiştirilmektedir. Fındıktan sonra en önemli geçim kaynaklarından biri olan balıkçılık mevsimine göre yapılır. En fazla hamsi, istavrit, palamut, lüfer, tırsı, sargan, kefal, kütek, barbun, kalkan, mezgit ve izmarit avlanır. Hamsi başta olmak üzere fazla miktarda avlanan balıklar il dışında pazarlanır.

Ayrıca Görele'de eskiden köylerde bulunan tezgahlarda şayak ve şal cinsi kumaşlar dokunurken,bugün önemini yitirmiştir. Görele'de ki eski bir el sanatı da şimşir kaşık yapımı olup,halen sürdürülmektedir. Ayrıca ilde az da olsa sepet ve hasır örmeciliği yapılmaktadır.

İl merkezi ve kıyı bölgelerinde çağdaş giysiler benimsendiği halde Alucra,Şebinkarahisar,iç kesimlerde geleneksel giysiler yaygındır. Karadeniz genelinde olduğu gibi,Giresun'da da peştamal ,kadın giyiminin değişmez öğeleri arasındadır. Erkek giyiminde dağlık kesimlerde "Aba Zıpka" denen paçaları dar,baldırdan yukarısı bol pantolonlar giyilir. Bu giyimde yörenin sert ikliminin etkisi vardır.