Ulu ağaca bir bak, yapraksız çırılçıplak,
Bir zaman gölgesinde koyun kuzu melerdi.
Yazın yeşil ekini demet demet olarak,
Sararınca püskül püskül kağnıya yüklenirdi.

Bir an güzelliğinin yarınını sorunca,
Bilirim eller gibi senide harcar zaman.
Tatlı yakışıklılar zamanı takmayınca,
Genç ve çabuk ölürler, başkasıdır çoğalan.

Kimse karşı duramaz zamanın tırpanına
Tohum at, taze başak dikilsin karşısına.

When lofty trees I see barren of leaves,
Which erst from heat did canopy the herd,
And summer's green all girded up in sheaves,
Borne on the bier with white and bristly beard,

Then of thy beauty do I question make,
That thou among the wastes of time must go,
Since sweets and beauties do themselves forsake
And die as fast as they see others grow;

And nothing 'gainst Time's scythe can make defence
Save breed, to brave him when he takes thee hence.

Yıldızlara bakarak bahtını söyleyemem,
Fakat kendi kanımca ruhum bir falcı sanki,
İyi kötü diyerek sana haber veremem,
Ne salgını anarım, ne kurak mevsimleri.

Anlatamam kimseye geçmiş, gelecegini
Yağmurunu karını neden öğrensin benden,
Akıl vermem kırala yolu tahta gider mi,
Bir haber çıksa bile baktığım gökyüzünden.

Fakat gözün'süzerek baktım senin falına,
Samanyolu yıldızı sana aynen şöyle der:
Gerçek ile güzellik yetişmeli yanyana,
İnadı bıraksan silsilen sürüp gider.

Bunun aksi olması bir kuru kehanettir,
Gerçek ve Güzelliği toptan yok edecektir.

Not from the stars do I my judgment pluck;
And yet methinks I have astronomy,
But not to tell of good or evil luck,
Of plagues, of dearths, or seasons' quality;

Nor can I fortune to brief minutes tell,
Pointing to each his thunder, rain, and wind,
Or say with princes of it shall go well,
By oft predict that I in heaven find:

But from thine eyes my knowledge I derive,
And, constant stars, in them I read such art
As 'Truth and beauty shall together thrive,
If from thyself to store thou wouldst convert;

'Or else of thee this I prognosticate:
'Thy end is truth's and beauty's doom and date.'

Benzetsem mi acaba, bir yaz gününe seni,
Hayır, çünkü sen ondan kat kat hoşsun, ılıksın.
Dağıtır azgın yeller, mayıs çiçeklerini,
Yazın vadesi dolar, ömrü biter ne yapsın!

Cennetin nuru güneş, göklerde yansa bile,
Sık sık altın yüzüne çeker kara bulutu;
Zamanla her güzellik iner bir bir çirkine,
Kader, kısmet densede, doğal olan kural bu.

Fakat senin baharın sonsuzdur asla solmaz,
Yok olmayacak senin o tatlı yaz mevsimin,
Azrail bile gelse senin canın'alamaz,
Bu satırlarda çünkü, sana can veren benim.

İnsanlar soludukça, okundukça sözlerim,
Seni sonsuz kılacaktır, benim bu dizelerim.

Shall I compare thee to a summer's day?
Thou art more lovely and more temperate:
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer's lease hath all too short a date:

Sometime too hot the eye of heaven shines, And often is his gold complexion dimm'd;
And every fair from fair sometime declines,
By chance, or nature's changing course untrimm'd;

But thy eternal summer shall not fade,
Nor lose possession of that fair thou ow'st,
Nor shall death brag thou wander'st in his shade,
When in eternal lines to time thou grow'st;

So long as man can breathe, or eyes can see, So long lives this, and this gives life to thee.